Γυμνή.


parallax background
 
 

Ορκίζομαι…κολύμπησα γυμνή…σ’ αυτές τις θάλασσες…

αφού ο ήλιος του Ιονίου δεν σε αφήνει να ντυθείς…

Κολύμπησα γυμνή σ΄ αυτές τις θάλασσες.

Σαν τα αεροπλάνα περνούσαν ξυστά από πάνω μου, άνοιγα τα στήθη μου, ν΄ αφουγκραστούν οι ταξιδιώτες, εντός μου, τον ρυθμό.

Έτσι γυμνή, βούτηξα μέσα μου. Ανάσανα.

Ούριος άνεμος φυσάει στα σωθικά μου. Καλός μαζί μου κι ευνοϊκός.

Με γυμνά χέρια ψηλάφισα εκείνα τα νερά…όσα μυστικά είχαν να πουν…τα έμαθα.

Ορκίζομαι. Γυμνή, άφηνα τον ομφαλό μου στο έλεος των αλμυρών μόλων.

Ορκίζομαι. Κολύμπησα γυμνή σ’ αυτές τις θάλασσες.

Γυμνή άφησα την μήτρα μου στις ορέξεις του καιρού.

Ορκίζομαι…γυμνή…κι ήταν άνοιξη…ή χειμώνας…δεν θυμάμαι.

Θυμάμαι… Ήμουν γυμνή και ούρλιαζε ο Μάρτιος μόνος του, ανάμεσα σ’ όλους τους μήνες.

Κολύμπησα γυμνή στην τελευταία μας βόλτα.

Και στα γυμνά μαλλιά σου…άφησα τις λέξεις για όσα δεν τόλμησα να πω.

Ούτως ή άλλως ξόδεψα χρόνια γράφοντας το ίδιο ποίημα.

Την ίδια παράκληση.

Ορκίζομαι. Κολύμπησα. Γυμνή. Σ’ αυτές τις θάλασσες.

Θα πενθούν οι άνθρωποι τις απώλειες που απλώθηκαν σε αυτά τα κύματα.

Θέλουν δάκρυα οι θάλασσες για να ημερέψουν.

 

photo's by Effie Karagianni