Lost in a circus
...στον ύπνο μου έρχεσαι σαν θάλασσα



 

Θα ήθελα να χαθώ μ' έναν ακροβάτη. Μαζί του να ανακατευτώ σ' ένα αλλόκοτο πλήθος τσαρλατάνων.

Πλανόδιοι πλανευτές του κόσμου.

Από πόλη σε πόλη. Από χώρα σε χώρα.

Χέρι με χέρι. Σώμα με σώμα. Πάνω σε τεντωμένο σχοινί.

Ανάμεσα σε ελάσματα, κυλίνδρους, ιμάντες, μπάρες, κοντάρια, μονόζυγα, σκάλες να τρέχω να τον φτάνω και πάντα άπιαστος να είναι. Δεν μπορείς να δαμάσεις ένα λιοντάρι, χίλιες φορές να το σκοτώσεις.

Να ταλαντεύομαι ανάμεσα στον κόσμο του και στον δικό μου και πάντα να κερδίζει ο κίνδυνος και να σκορπά σαγήνη.

Παραμορφωμένοι και εξαπατημένοι οι ενίοτε ενταγμένοι.

Να χαθώ μ' έναν ακροβάτη σε μια απόκοσμη κοινότητα αντί κανονικότητας.

Ασυμβίβαστοί κι αταίριαστοι, αψήφιστα αψεγάδιαστοι μέσα σ’ αυτό το τσίρκο.

Να χαθούμε μέσα σε μια παραφωνία από ήχους ζώων και ανθρώπων, σαν μια εφιαλτική λούπα απ’ το αγαπημένο μας τραγούδι.

Να του φωνάζω «Όλα για την αγάπη σου!» και να δακρύζει ο ακροβάτης μου. Κι όλα αυτά μόνο για να του κλέψω ένα φιλί. Απότομο, ξαφνικό, άγαρμπο, βίαιο, βιαστικό…αντίθετο απ’ τη φύση μας. Παρατεταμένα αξέχαστο μέσα στο χρόνο.

Να μοιάζει αυτή η παρέλαση φρικιών παράδοξη και άδολη σαν μια προσευχή. Για να μπορέσω επιτέλους να υπάρξω, εγώ, θλιμμένη, πλήρης κι ατελής, όπως κι η πτώση μου στις άκρες του κορμιού του.

 


photo's by Lostin Athens