Lost in a Poem...Τυπική


 
 

Μια τυπική μέρα σηκώθηκα να πάω κόντρα στον καιρό. "Μην πας" μου έλεγαν.

"Έρχεται κακοκαιρία". "Αν φύγεις δεν θα μπορείς να επιστρέψεις".

Ετοίμασα δυο πράγματα, τόσα ώστε να μην βαραίνουν στον δρόμο το κορμί μου και ξεκίνησα το χάραμα για να προλάβω την μέρα.

Ο ουρανός ήταν σκοτεινός και λυσσομανούσε ο αέρας.

Οι πρώτες ψιχάλες έπεσαν βαριές στα γυμνά δάχτυλα των ποδιών μου.

Κοίταξα ψηλά. Δεν ήταν ακόμα η ώρα του ήλιου για να βγει.

Προχώρησα στο ταξίδι μου και κρατούσα έναν ρυθμό προσευχής εντός μου να εξαφανιστούν τα σύννεφα. Φτάνοντας στο λιμάνι με υποδέχτηκε ο ήλιος.

Τον είχαν αγκαλιά τα σύννεφα και τον παρέδωσαν στις νοτισμένες άκρες των βλεφάρων μου. Μια τυπική μέρα. Τυπική;

Καμία μέρα δεν είναι τυπική όταν ξυπνάς για να πας κόντρα στους καιρούς...

Για ένα πράγμα είχαν δίκιο.

Όταν φεύγεις μέσα στον αναβρασμό μιας καταιγίδας δεν επιστρέφεις πια πίσω.

Δεν μπορείς. Φροντίζουν οι καιροί γι' αυτό.

 

photo's by Effie Karagianni