LOST IN A TIME MACHINE


...αναζητώντας τη μαγική πόλη...

 
 

Η Lostin Athens εμπνέεται απο ένα κείμενο του Γιώργου Χέλμη...


Λεωφορείο 909. Στάση στο λιμάνι του Πειραιά. Επιβιβάζομαι.

Φοράω τ’ άκουστικά μου. Περίεργη συνήθεια αλήθεια, μέσα στο πλήθος, ν’ αναζητάς την απομόνωση. Βάζω τη μουσική στο τέρμα. Χάνομαι. Σήμερα δε θα κοιτάζω απλά...θα παρατηρώ...τους περαστικούς...

Θα ψάψω να με βρω...ανάμεσά τους...Τους μοιάζω ή μου μοιάζουν; Έχουν χαθεί όπως κι εγώ; Ξέρουν που θέλουν να πάνε; Tυχαία βρέθηκαν εδώ; Μήπως...αναγκάστηκαν;

Απέναντί μου μια ψυχή, όμοια με τη δική μου. Φοράει ακουστικά, όπως κι εγώ. Παρατηρεί κι αυτή. Τι ν’ ακούει; Ακούμε το ίδιο; Βυθίζομαι στα χαρακτηριστικά του προσώπου της με ασφάλεια...Παρατηρώ το είδωλό της απ’ το παράθυρο. Με αντιλαμβάνεται και μου χαμογελά. Χαμογελώ κι εγώ. Μοιραζόμαστε την ίδια ψευδαίσθηση...την μοιραία οικειότητα, δύο ψυχών, στην ίδια διαδρομή.

Την προσοχή μου κλέβει μια άλλη ψυχή. Τον παρατηρώ εδώ και ώρα. Ψάχνεται για εισητήριο. Ρωτάει απο’ δώ, ρωτάει απο’ κει, ρωτάει τον οδηγό...τίποτα...κανείς. Του δίνω το δικό μου. «Κι εσύ;» ρωτάει η ψυχή. «Δε βαριέσαι» απαντάω εγώ. «Σ’ ευχαριστώ, κάτσε να στο πληρώσω».

«Άστο. Κερασμένο.» με κοιτάει με απορία. «Άντε στην υγειά σας» απαντάει μια γιαγιά απέναντι. Ξεκαρδιζόμαστε κι οι τρεις στα γέλια.

Κρεμάω τ’ ακουστικά γύρω απ’ το λαιμό μου. Η καλύτερη μουσική είναι η βουή του δρόμου...των περαστικών...των ψυχών...της πόλης. Το παράθυρο μεταμορφώνεται σε γιγαντοοθόνη. Κοιτάζω τον ήλιο, τη θάλασσα, τη ζωή που περνά...ταξιδεύω. Χάνομαι στη φασαρία... λόγια, κουβέντες, κουτσομπολιά, γκρίνιες, μουρμούρες, γέλια, κλάματα, τραγούδια. Αισθάνομαι πως βρίσκομαι στο κέντρο του σύμπαντος. Είναι σαν να έχω επιβιβαστεί στη μηχανή του χρόνου, σε ταξίδι χωρίς προορισμό. Πάω μπρος, πίσω, σταματάω, ξαναρχίζω. Είμαι σε κίνηση ακίνητος. Ανίκητος μέσα στο χρόνο.

 
 
 

Ονομάζω το ταξίδι μου Αιώνιο. Φτιάχνω το δικό μου παραμύθι. Μοιάζουν οι δρόμοι με χίμαιρες και κάστρα ορθώνονται κατά μήκος της διαδρομής. Που βρίσκομαι; Πoιά είναι αυτή η μαγική πόλη που όρισε τ’ αστέρια για οδηγό της; Σε ποιές μέρες, μήνες, χρόνια θα βρεθούμε πάλι; Δεν θα χαθούμε εμείς...δε μπορεί... Θυμήσου που χωριστήκαμε. Εκεί και θα σε περιμένω. Θυμήσου...Όλα είναι στιγμές...ένα ανοιγόκλειμα βλεφάρων...

Τέλος διαδρομής. Αποβιβάζομαι στη στάση του Αγίου των Παραμυθιών. Λίγα βήματα με χωρίζουν απ΄την αόρατη παρουσία σου. Ακολουθώ το μονοπάτι που οδηγεί στο λευκό κάστρο. Ατέλειωτα μικρά παραθυράκια. Mα που κρύφτηκες; Που να ψάξω να σε βρω; Σε ποιά πόρτα έχει κρυφτεί ο πόνος και σε ποιά η ευτυχία; Nα γυρίσω πίσω; Να πάω που; Aφου όλος ο κόσμος είναι όπου είσαι εσύ. Αφού το ταξίδι και ο προορισμός, όλα είναι εσύ. Φιλώ την άσφαλτο γιατί ξέρω πως κάποτε πέρασες εσύ απο’ δω. Τόπος λατρείας είναι όλα όσα είδες, όσα άγγιξες, όσα πότισες με το είναι σου. Βγές! Βγές απ’ τη κρυψώνα σου! Μα που χάθηκες;! Η μαγική πόλη μας φωνάζει. Πάμε να ζήσουμε! Να τη ζήσουμε μαζί! Πάμε να βολτάρουμε στα στέκια των «σπουδαίων».! Πάμε!

Συνήθισα να ψάχνω να σε βρω. Τα έχω βρει με την απουσία σου. Τόσο που φοβάμαι μήπως και σε συναντήσω...τυχαία. Συνήθισα και να παρατηρώ...τη ζωή που τρέχει...που φεύγει...που χάνεται. Συνήθισα τους περαστικούς, τους ξένους, τους φίλους, τους αγαπημένους, τους ανθρώπους... Συνήθισα να ζω εδώ. Μέχρι κι η πόλη με συνήθισε .

Δρόμοι, διαδρομές, προορισμοί, ταξίδια... ευτυχώς... που χάθηκα πάλι...

Στα ταξίδια...

... που χάνεσαι...


photo's by Πάρης Πιχαρίδης


 

Γράψε το σχόλιο σου...

Σχολίασε πρώτος !!!

Ειδοποίησε με για
avatar