Lost in an empty sea

...για μια λυπημένη παλίρροια…που δεν ήρθε ποτέ…

 

Eίπα…θα μείνω εδώ και θα σε περιμένω.

Θα περιμένω. Εσένα ή την παλίρροια. Υπάρχει καιρό εδώ τόση ρηχότητα. Πνίγομαι μέσα σ’ αυτή την ξηρασία.

Ξέρω δεν φταις εσύ, ούτε κι εγώ αλλά αυτή η παλίρροια που δεν έρχεται. Αυτή φταίει.

Τι άλλο δεν είναι μια παλίρροια απ’ τη βαρυτική έλξη της σελήνης και του ήλιου πάνω στη γη.

Το εγώ μου και το εγώ σου δηλαδή πάνω σε μια έρημο, καθώς τα…ουράνια…σώματά μας περιστρέφονται βαριά στην έλξη που διέπει, τους νόμους…του…σύμπαντος.

Σώματα. Θυμάμαι…το ταξίδι στο κορμί σου…που ξεκίνησα για να σε βρω.

Που τίποτα πια δεν είναι δικό μου…το άρωμά μου…το κόκκινο στα χείλη μου…τα ρούχα μου…

Είσαι έτοιμος να γδυθείς σαν ήρωας;

Όλα τα δικά μου, δικά σου.

Πώς θα μπορούσα να ζήσω χωρίς να σε γευτώ;

Είναι αδύνατο να πενθήσω για εσένα. Πενθώ ήδη για εμένα. Όλους μας περιμένει ο θάνατος.

Λυπάμαι. Για σένα, για εμένα. Δεν υπάρχει πιο αληθινό, πιο βαθύ, πιο όμορφο αίσθημα απ’ αυτό το «λυπάμαι».

Σε θέλω. Σήμερα. Αύριο θα είναι αργά. Αύριο θα συνειδητοποιήσω πόσο ανίσχυρη είμαι απέναντι στον εθισμό σου.

Συγνώμη. Κι αυτό για σένα είναι. Για σένα κι αυτός ο ουρανός, αυτό το βλέμμα, αυτή η κραυγή, αυτό το παραλίγο ποίημα, αυτή η νύχτα, αυτή η στιγμή, αυτή η ανάμνηση…

Σου λείπω; Λυπάμαι.



Οι φωτογραφίες είναι από πίνακες του Vincent Van Gogh.