LOST IN THE WIND


Παλιόκαιρος

 
 

(Νύχτα. Σκηνικό μέσα σε μια απόμερη pub στην άκρη της πόλης.)

Κοπέλα: Mε συγχωρείτε.
Σερβιτόρος: Παρακαλώ.
Κοπέλα: Mήπως θα είχατε τη καλοσύνη να δυναμώσετε λίγο τη ζέστη;
Σερβιτόρος: Kρυώνετε;!
Kοπέλα: Kρυώνω.
Σερβοτόρος: Mα είναι τόσο γλυκιά η βραδιά σήμερα. Ανοιξιάτικη.
Κοπέλα: Εγώ κρυώνω. Μπορείτε να με βοηθήσετε;
Σερβιτόρος: Δε νομίζω πως η ζέστη θα σας βοηθήσει. Ο καιρός ξέρετε, είναι πολύ καλός σήμερα.
Κοπέλα: Δεν έχει σημασία ο καιρός. Εγώ κρυώνω. Κρυώνω πολύ. Άνοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνα, δεν έχει σημασία. Εγώ πάντα κρυώνω.
Σερβιτόρος: Καταλαβαίνω. Δεν αισθάνεσθεστε καλά. Μήπως είστε άρρωστη; Να σας φέρω κάτι ζεστό να πιείτε.
Κοπέλα: Κάτι ζεστό; Κάτι ζεστό... ευχαριστώ.

(Ο σερβιτόρος φεύγει. Η κοπέλα βγάζει ένα μικρό χαρτάκι μέσα απ’ τη τσάντα της, κάτι σημειώνει και το διπλώνει.)

Σερβιτόρος: Ορίστε. Αυτό νομίζω πως είναι ότι πρέπει. Θα σας κάνει καλό. Αν κι είμαι σίγουρος πως δε φταίει ο καιρός. Ίσως εσείς... να μη σας αρέσουν αυτές οι δροσερές, ανοιξιάτικες νύχτες.
Κοπέλα: Θα είχατε τη καλοσύνη να δώσετε αυτό το σημείωμα σ’ έναν κύριο που θα έρθει;
Σερβιτόρος: Γιατί, εσείς θα φύγετε;
Kοπέλα: Μπορεί να φύγω. Μπορεί να χρειαστεί να φύγω και να μην τον προλάβω.
Σερβιτόρος: Σας είπε σίγουρα, πως θα έρθει;
Kοπέλα: (τον κοιτάει σαστισμένη) Tι εννοείται;
Σερβιτόρος: Mπορεί και να μην έρθει. Πως είστε τόσο σίγουρη; Μπορεί να ήταν εδώ, πριν απο εσάς και να σας περίμενε. Ίσως αργήσατε εσείς να έρθετε κι έφυγε.
Κοπέλα: Mα μου είχε πει πως αν έφτανε πριν από εμένα, θα με περίμενε...
Σερβιτόρος: Ίσως αργήσατε πολύ.
Κοπέλα: Mα είχε πει πως θα με περίμενε. Θα με περίμενε για όσο χρειαστεί...

 
 
 
 

Σερβιτόρος: Mήπως κάνατε λάθος το μέρος; Eδώ είπε πως θα σας περίμενε;
Κοπέλα: (κοιτάζει γύρω της) Ναι, εδώ. Δε μπορεί να’ χω κάνει λάθος. Είμαι σίγουρη πως είπε εδώ.
Σερβιτόρος: Ωραία λοιπόν. Αν έρθει κι εσείς έχετε φύγει, πως θα καταλάβω ποιός είναι;
Κοπέλα: Θα σας πλησιάσει αυτός. Θα σας ρωτήσει αν με είδατε.
Σερβιτόρος: Πρέπει να είμαι σίγουρος πως μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο. Μιλήστε μου γι' αυτόν, για τα χαρακτηριστικά του...
Κοπέλα: Μοιάζει...μοιάζει...μάλλον θυμίζει...Προσπαθώ να θυμηθώ...ξέρετε αυτό το κρύο...δε με βοηθάει καθόλου να σκεφτώ...
Σερβιτόρος: Προσπαθείστε παρακαλώ, προσπαθείστε. Είναι σημαντικό να θυμηθείτε.
Κοπέλα: (φαίνεται εξαντλημένη) Mοιάζει... με καλοκαίρι. Μοιάζει με μια καλοκαιρινή μέρα μέσα στη καρδιά μιας βαρυχειμωνιάς.
Σερβιτόρος: Nομίζω πως έχετε δίκιο. Έβαλε ψύχρα απόψε. Τι περίεργο αλήθεια. Ήμουν σίγουρος πως ήταν μια υπέροχη βραδιά.
Κοπέλα: Σας είπα. Δε φταίει ο καιρός. Όλα ξεκίνησαν όταν αυτός έφυγε.
Σερβιτόρος: Τι περίεργο.
Κοπέλα: Απο τότε είναι που ξεκίνησε αυτό το κρύο. Δε με νοιάζει που έφυγε. Αυτό που δεν αντέχω είναι αυτό το κρύο. Όχι για μένα αλλά γι' αυτόν... πως θα το αντέξει τόσο κρύο;
Σερβιτόρος: Καταλαβαίνω.
Κοπέλα: Πόσες χειμωνιάτικες νύχτες μπορεί ν’αντέξει ένα καλοκαίρι; Mε νιώθετε; Mιλάμε για το καλοκαίρι.
Σερβιτόρος: Μπορεί να μη τα καταφέρει να έρθει απόψε.
Κοπέλα: Mπορεί.
Σερβιτόρος: Όσο προχωράει η νύχτα, το κρύο...θα’ ναι πιο δύσκολο. Θα πρέπει να βρείτε ένα μέρος για να ζεσταθείτε.
Κοπέλα: Έχετε δίκιο. Νιώθω τόσο κουρασμένη. Θα πρέπει να φύγω. Τι σας χρωστάω;
Σερβιτόρος: Kερασμένο.
Κοπέλα: Σας παρακαλώ, επιμένω.
Σερβιτόρος: Tην επόμενη φορά.
Κοπέλα: Μπορεί να μη σας ξαναδώ. Ποτέ δε ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το αύριο με αυτό τον καιρό. Μπορεί να μη τα καταφέρω.
Σερβιτόρος: Όπως είπατε, ποτέ δε ξέρεις. Εγώ πάντως, θα σας περιμένω.
Κοπέλα: Eίστε τόσο καλός, σας ευχαριστώ. Τι κρίμα που πρέπει να φύγω. Αν ευνοούσε ο καιρός... θα μπορούσαμε να πάμε μια βόλτα οι δυό μας. Να περπατήσουμε μαζί εκεί έξω. Έχετε περπατήσει ποτέ κάτω απο μια ξάστερη νύχτα;
Σερβιτόρος: Δε θυμάμαι.
Κοπέλα: Tι κρίμα αλήθεια...
Σερβιτόρος: Την επόμενη φορά.
Κοπέλα: (χαμογελώντας) Την επόμενη φορά.
Σερβιτόρος: Θα σας περιμένω. (της δίνει πίσω το σημείωμα) Καλύτερα να το κρατήσετε. Ίσως τον συναντήσετε πριν απο εμένα.
Κοπέλα: Θα προτιμούσα να το κρατήσετε εσείς. Είναι σε περίπτωση που δεν καταφέρω να τον συναντήσω. Τι να το κάνω εγώ άλλωστε;
Σερβιτόρος: Kαληνύχτα.

 
 
 
 

(Η κοπέλα φτάνοντας στη πόρτα, κοντοστέκεται. Κοιτάζει έξω στο δρόμο μελαγχολικά)

Κοπέλα: Tώρα που το σκέφτομαι...θα ήθελα να του πείτε κάτι όταν τον δείτε. Να ψάξει να με βρει. Όπου κι αν πάω, όπου κι αν βρίσκομαι, μη σταματήσει ποτέ να ψάχνει. Κι επιτέλους...να βάλει ένα τέλος σ’ αυτόν τον παλιόκαιρο.

(Η κοπέλα φεύγει, ο σερβιτόρος μένει να την κοιτά καθώς απομακρύνεται.Ύστερα απο λίγα λεπτά ανοίγει το σημείωμα και το διαβάζει)

Σερβιτόρος: «θα σε περιμένω».

(ο Σερβιτόρος βγαίνει στο δρόμο για να προλάβει την κοπέλα)

Σερβιτόρος: Δεσποινίς...δεσποινίς...Έφυγε... (κοιτάζει ψηλά στον ξάστερο ουρανό) Τι κρίμα...κι είναι τόσο ωραία βραδιά για μια βόλτα απόψε...

(Ο σερβιτόρος ξεκινάει να μαζέψει το μαγαζί και τα φώτα κλείνουν αργά)

τέλος


photo's by LostinAthens