LOSTIN A BOOK



 

Η Lostin Athens χάνεται στις σελίδες του βιβλίου του Βαγγέλη Ευαγγελινού, "Το Αίμα Πίσω", εκδ. Άπαρσις.


...Η κατάστασή μου έχει προχωρήσει. Τον τελευταίο καιρό, όταν με παίρνει η κάτω βόλτα τα πράγματα στριμώχνουν επικίνδυνα. Φαντάζομαι πράγματα. Κάθε που ζορίζομαι, όταν γύρω μου έχει πολύ κόσμο ή καθόλου, κάνει την εμφάνισή του κάποιος. Το σώμα του είναι ψηλό και αδύνατο σαν το δικό μου, τα υπόλοιπα δεν μπορώ να τα διακρίνω καθαρά. Εκτός από τα μάτια του. Είναι άσπρα και άδεια και το μόνο σταθερό σημείο σε ένα πρόσωπο που αλλάζει διαρκώς μορφή σε πολλά πρόσωπα και δεν είναι κανένα. Μου κάνει ένα νόημα και τότε τον βλέπω να πηδάει από το παράθυρο στο κενό, θέλοντας να με υποτάξει στον πειρασμό να αντικρίσω την κατάληξή του στο έδαφος.

 
 
 

Είμαι καλά μόνο όταν είμαι άρρωστος. Όταν βρίσκομαι ξαπλωμένος στο κρεβάτι του πόνου δεν σκέφτομαι τίποτα απ’όλα αυτά. Απλά περιμένω να κάνει η αρρώστια τον κύκλο της. Σχεδόν παρακαλάω για λίγο πυρετό.

Σκέφτηκα να πάω σ’ έναν ψυχολόγο. Αλλά τι να μου κάνει κι αυτός; To μόνο που θα κάνει είναι να μου πει ιστορίες. Εγώ θέλω να έρθει ένας απατεώνας απ’ αυτούς που βγάζουν στην τηλεόραση, να ακουμπήσει το χέρι του στον ώμο μου και να μου πει : «Eίσαι καλά!»

 
 
 

Μια ζωή ήθελα να ξεχωρίζω. Δώσ’ μου ένα σπουδαίο ιδανικό, μια ιδέα που κανείς δεν τολμάει να αμφισβητήσει κι εγώ θα σ’ την τραβήξω κάτω, θα τη σύρω στη λάσπη και θ’ αδειάσω πάνω της την ουροδόχο κύστη μου. Και τελικά τα κατάφερα. Ξεχωρίζω. Όπως ξεχωρίζει ένας νάνος ή κάποιος με ένα πόδι.

Απόψε έχει άπνοια. Το σώμα μου είναι κρύο και στεγνό. Δεν μπορώ να το αφυδατώσω άλλο. Απο κάτω ακούγεται ο θόρυβος του αποριμματοφόρου και οι φωνές των σκουπιδιάρηδων. Για κάποιους καλοκαιρινή νύχτα μπορεί να σημαίνει το τραγούδι των τζιτζικιών, ο παφλασμός της θάλασσας. Για μένα είναι ο αναστεναγμός από τα φρένα της σκουπιδιάρας, όταν όλα είναι ήσυχα και δεν ακούγεται τίποτα...

 
 
 

...Η σκέψη του επόμενου τσιγάρου με κρατάει στη ζωή. Η δύναμη της συνήθειας μας κρατάει όλους στη ζωή...

...Τώρα νιώθω σαν κουκκίδα σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο με το στρες, μια πλατιά δυσκίνητη μάζα που κινείται προς το μέρος μου και δεν υπάρχει άλλο ενδεχόμενο απ’ το να με συνθλίψει στη γωνία. Κάθε μέρα που ξημερώνει είναι μια καινούργια απόδραση. Έχω χάσει πολλές μάχες και πρέπει να πάρω το αίμα μου πίσω...


photo's by DANAI FOKIOU


 

Γράψε το σχόλιο σου...

Σχολίασε πρώτος !!!

Ειδοποίησε με για
avatar