ΜΕΘ-υσμένη Πολιτεία.


parallax background
 
 

Έχετε κλάψει έξω από μια ΜΕΘ; Έχετε μείνει εκεί, μετέωροι, θλιμμένοι, για τον άνθρωπο που παλεύει να βγει ζωντανός από εκεί μέσα; Έχετε ματώσει να βρείτε εκείνο το φάρμακο που δεν υπήρχε στο νοσοκομείο; Να κυνηγάτε νοσηλευτές και γιατρούς για να παρέχουν τα στοιχειώδη σε αυτόν που νοσεί; Να μετράτε τις ώρες, τα λεπτά για να βγάλετε την βάρδια ώστε να τρέξετε κοντά του κι όταν είστε κοντά του να σας πιάνει φόβος γιατί δεν φτάνουν τα λεφτά, δεν φτάνουν ούτε οι ώρες, ούτε τα λεπτά. Δεν φτάνουν. Έχετε αναρωτηθεί για εκείνη την τελευταία βόλτα που τελικά δεν καταφέρατε να πάτε;

Για όσα εκείνα που θα μπορούσατε να κάνετε για να προστατέψετε την αγάπη σας πριν μπει σ’ εκείνη την ΜΕΘ; Για όλα τα σ ' αγαπώ που ήταν λίγα, τα φιλιά που ήταν λίγα, τα «μου λείπεις» που έπρεπε να έχουν υποθεί στην ώρα τους. Για εκείνες τις ελπίδες που κρεμάστηκαν στους ορούς των νοσοκομείων. Για εκείνα τα «αντίο» στις κλίνες αγνώστων…περιμένοντας εσείς να φύγετε από εκεί. Μαζί.

Μην πάρετε πάστα πορτοκάλι σ' έναν ετοιμοθάνατο.

Δεν είναι ο Κορονοϊός η απειλή ηλίθιε. Είναι το τεράστιο «εγώ σου» που ταλανίζει την ανθρωπότητα. Είναι η ατομική σου ανευθυνότητα που καταστρέφει το παρελθόν, το τώρα, το αύριο. Είναι γιατί εσύ δεν προστάτεψες την αγάπη σου. Δεν μέτρησες τους καιρούς σωστά. Δεν υπολόγισες πως άλλη άνοιξη σαν αυτή, δεν έχει και άλλη μια βόλτα στους γεμάτους δρόμους από χαμόγελα, αξίζει όσο χίλιες ζωές μαζί.

Εσύ άλλωστε δεν κινδυνεύεις. Το «ξέρουμε». Σ’ έχω δει κι άλλες φορές να σφυρίζεις αδιάφορα σε πτώσεις ποιητών.

Εμένα πάλι με είχε προειδοποιήσει η αγάπη μου… «να κοιτάς ψηλά…για να μην χάνεσαι».