Των μεθυσμένων…Εύα...


 
 

Εύα των στεναγμών…
Ανάμεσα σε αλκοόλ και φεγγάρια…χαμένη…

Εύα της θλίψης, της χαράς, της οργής, της μοναξιάς.
Εύα ανάμεσα σε λέξεις…χαμένη…

Σε τελείες…χαμένη…
Σε τελείες που σέρνουν λέξεις ψάχνοντας ν' αγαπηθούν από στόματα.

Εύα των φιλιών, των καημών, των καθημερινών παθών, των σπάνιων πόθων Εύα…
Του γαλάζιου που γεννήθηκε απ’ το μπλε, του σύννεφου που σκέπασε αυτή τη γειτονιά, της καταιγίδας ομπρέλα Εύα…

Εύα η ζωή είναι εδώ…
στο μικρό δαχτυλάκι του ποδιού σου…
στην ασημένια τούφα των μαλλιών σου…
στο ροζ που παλεύει στα χείλη σου…
Εύα η ζωή είναι χορός…ξεκούρδιστες νότες πάνω σε βρεγμένο πεντάγραμμο.

 

Στον δρόμο Εύα…τα χνάρια σου διάβαση για τους πεζούς…
Σε κάθε στην «υγειά μας» και μια Εύα…

Σε κάθε αναμέτρηση και μια Εύα…
Σε κάθε ανάμειξη και μια Εύα…
Απόψε θα μας κατασπαράξουν Εύα.

Μην τους κάνουμε τη χάρη να μας βρούνε ζωντανούς.
Ας μεθύσουμε Εύα πριν μας ξελογιάσουν με ιδέες και θεωρίες. Επαναστάτες εμείς; Για ποιους Εύα; Τι θέλουμε εμείς μαζί μ' αυτούς;
Ας περιμένει η επανάσταση Εύα…ποιος θα χάσει;

Ας γίνουμε εμείς δικτάτορες των αισθήσεων και των απολαύσεων Εύα.
Γίνε χώμα Εύα...να βρει ο σπόρος θαλπωρή, να έρθει να φωλιάσει...

 


photo's by The Utopist